Varicose Veins of the Lower Extremity: Doppler US Evaluation Protocols, Patterns, and Pitfalls

نارسایی وریدی علت عوارض و هزینه های پزشکی قابل توجهی است. ارزیابی تشخیصی نارسایی وریدی در ایالات متحده مستلزم درک کامل آناتومی وریدی، از جمله وریدهای عمیق، سطحی و سوراخ‌کننده است. آناتومی ورید بسیار متغیر مستلزم آن است که اپراتورها از قضاوت صوتی برای گسترش تصاویر پروتکل استفاده کنند و بنابراین از دست دادن منابع مهم رفلاکس جلوگیری کنند. معاینه ایالات متحده مستلزم موقعیت یابی خاص بیمار و استفاده از مانورهای تحریک آمیز است.

درک اساسی از پاتوفیزیولوژی نارسایی وریدی و روش‌های مختلف درمانی به شناسایی مشاهدات کلیدی کمک می‌کند تا روش‌های درمانی ناکارآمد دنبال نشوند. گزارش‌های معاینه باید جزئیات بیشتری نسبت به ارزیابی‌های رایج تر ترومبوز ورید عمقی اندام تحتانی داشته باشند که نیاز به توصیف‌های عددی و روایی از باز بودن وریدهای عمقی و سطحی، رفلاکس، قطر و مسیرها دارند.

مشکلات بالقوه شامل عدم تشخیص یا تشخیص رفلاکس وریدی عمقی، شناسایی اشتباه رفلاکس ورید فمورال رایج به عنوان رفلاکس وریدی عمقی زمانی که رفلاکس جدا شده یا مربوط به نارسایی سافنوفمورال است، عدم تشخیص ورید صافن بزرگ جانبی قدامی (AAGSV) ورید صافن بزرگ یا سطحی سازی AAGSV، مشکوک نبودن به انسداد ورید مرکزی، و متوجه نشدن زمانی که مانورهای تحریک آمیز بی اثر بودند.

با آگاهی از آناتومی ورید اندام تحتانی، پاتوفیزیولوژی نارسایی وریدی، استراتژی‌های درمانی اساسی، بهترین روش‌های پروتکل، الگوهای مشاهده، و مشکلات تشخیصی، کسانی که نارسایی وریدی را تفسیر می‌کنند، می‌توانند معاینات و گزارش‌هایی را ارائه کنند که به بیماران در دریافت درمان مناسب کمک می‌کند.

لینک اصلی مقاله

✍️ گردآورنـده: شیـوا شـاداب