Amyloid-related Imaging Abnormalities in Alzheimer Disease Treated with Anti–Amyloid-β Therapy

بیماری آلزایمر (AD)، شایع‌ترین نوع زوال عقل، با تجمع پلاک‌های آمیلوئیدی (Aβ) و درهم‌تنیدگی‌های نوروفیبریلی پروتئین تاو (τ) در مغز مشخص می‌شود. اخیراً درمان با آنتی‌بادی‌های مونوکلونال (MABs) برای کاهش این پلاک‌ها معرفی شده است. اگرچه این درمان‌ها امیدبخش هستند، اما می‌توانند به عوارضی به نام اختلالات تصویربرداری مرتبط با آمیلوئید (ARIA) منجر شوند که به دو نوع تقسیم می‌شوند: ARIA-E (ادم یا افیوژن) و ARIA-H (خونریزی). ARIA معمولاً بدون علائم است و تنها با MRI قابل تشخیص است، اما در موارد شدید می‌تواند درمان را تحت تأثیر قرار دهد.

روش‌های تصویربرداری پیشرفته مانند PET و MRI نقش کلیدی در تشخیص و مدیریت این عوارض دارند. PET با استفاده از ردیاب‌های جدید می‌تواند تجمع آمیلوئید و پروتئین تاو را در مراحل اولیه شناسایی کند. همچنین، MRI برای تشخیص ARIA و پایش بیماران تحت درمان ضروری است. برای مثال، همانگونه که در تصویر مشخص است؛ ARIA-E با استفاده از توالی FLAIR به صورت نواحی هیپراینتنس در مغز مشخص می‌شود که پس از چند ماه با تنظیم دوز دارو بهبود یافته است.

مدیریت ARIA به شدت و نوع آن بستگی دارد. ARIA-E معمولاً گذرا است و با کاهش یا توقف موقت دارو قابل کنترل است، اما ARIA-H در موارد شدید می‌تواند نیاز به توقف کامل درمان داشته باشد. عوامل خطر شامل دوز دارو و وجود ژن APOE-e4 است که می‌تواند احتمال این عوارض را افزایش دهد. در نهایت، همکاری نزدیک میان نورولوژیست‌ها و نورورادیولوژیست‌ها برای ایمنی و اثربخشی این درمان‌ها حیاتی است.

لینک اصلی مقاله

گردآورنـده: امیرمحمد اسماعیلیان