تصویربرداری از بیماری پاژه در استخوان و عوارض اسکلتی عضلانی آن
هدف
بیماری پاژه که دومین بیماری شایع استخوان پس از پوکی استخوان است، عمدتاً در افراد مسن دیده میشود. این مقاله به بررسی الگوهای مختلف تصویربرداری از بیماری پاژه، مراحل پاتولوژیک آن و عوارض اسکلتی عضلانی مرتبط میپردازد.
بررسی کلی
بیماری پاژه، که اولین بار در سال ۱۸۷۷ توسط سر جیمز پاژه شناسایی شد، با بازسازی غیرطبیعی و بیش از حد استخوان مشخص میشود. این بیماری تقریباً ۳ تا ۴ درصد از افراد بالای ۴۰ سال را تحت تأثیر قرار میدهد، اما شیوع آن در سراسر جهان به ویژه در کشورهای غربی در حال کاهش است. مناطق شایع آسیب شامل ستون فقرات کمری، لگن، استخوان ران و جمجمه هستند.
پاتوژنز و مراحل بیماری
علت دقیق این بیماری همچنان نامشخص است، اگرچه عوامل ویروسی و ژنتیکی مطرح شدهاند.
سه مرحله بیماری شامل:
مرحله تخریبی (لیزیک): فعالیت عمدتاً استئوکلاستیک که باعث تخریب استخوان میشود.
مرحله مختلط: تخریب و تشکیل بیش از حد استخوان به طور همزمان.
مرحله اسکلروتیک (بلستیک): فعالیت استئوبلاستیک غالب شده و به تشکیل استخوان متراکم و سخت منجر میشود.
ویژگیهای بالینی و تصویربرداری
بیماری پاژه ممکن است بدون علامت باشد یا درد، تغییر شکل و عوارضی مانند شکستگی و آرتروز ایجاد کند. ابزارهای تصویربرداری شامل:
رادیوگرافی: ابزار اولیه تشخیص می باشد؛ یافتهها بسته به مرحله ی بیماری شامل تخریب استخوان( blade of grass appearance)، ضخیم شدن ترابکولها و ضخیم شدن قشر استخوان است.در تصویر اول رادیوگرافی استخوان ساق پا ناحیهای از استئولیز در دیافیز تیبیا دیده میشود که به شکل “blade of grass appearance”مشخص است.
اسکن هسته ای استخوان: حساسیت بالا برای شناسایی بیماری فعال و درگیری چند استخوانی دارد.در تصویر دوم افزایش شدید برداشت رادیونوکلئید در ناحیه هیپ لگن.نشاندهنده فعالیت زیاد بیماری در استخوانهای درگیر.
سیتیاسکن و امآرآی: برای ارزیابی دقیق عوارض مانند شکستگیها، تنگی کانال نخاعی و احتمالات بدخیمی کاربرد دارند. تصویر سوم سیتیاسکن ستون فقرات میباشد. تغییرات مختلط شامل استئولیز و اسکلروز در مهرههای کمری را نشان میدهد
نتیجهگیری
تصویربرداری نقش مهمی در تشخیص و مدیریت بیماری پاژه، نظارت بر عوارض و هدایت درمان ایفا میکند. شناخت الگوهای تصویربرداری برای تمایز بیماری پاژه از سایر اختلالات استخوانی و عدم انجام نمونهبرداری غیرضروری، ارزشمند است.
گـردآورنـده: شیوا شاداب
مایل به ثبت دیدگاه هستید؟