Solid Lymph Nodes as an Imaging Biomarker for Risk Stratification in Human Papillomavirus–Related Oropharyngeal Squamous Cell Carcinoma

کارسینوم سلول سنگفرشی اوروفارنکس مرتبط با ویروس پاپیلوم انسانی با غدد لنفاوی کیستیک در سی تی همراه است و پیش آگهی مطلوبی دارد. زیر مجموعه ای از بیماران مبتلا به بیماری تهاجمی شکست درمان را تجربه می کنند. هدف ما تعیین این بود که آیا میزان بار غدد لنفاوی کیستیک در مرحله‌بندی CT می‌تواند به عنوان یک بیومارکر تصویربرداری برای پیش‌بینی شکست درمان در کارسینوم سلول سنگفرشی اوروفارنکس مرتبط با ویروس پاپیلومای انسانی عمل کند.

بیماران مبتلا به سرطان سلول سنگفرشی اوروفارنکس مرتبط با ویروس پاپیلومای انسانی و CTهای مرحله‌ای گردن را شناسایی شدند. متغیرهای دموگرافیک و بالینی ثبت شد. به طور گذشته نگر بار غدد لنفاوی متاستاتیک در CT را به عنوان کیستیک یا جامد طبقه بندی کردیم و گسترش خارج کپسولی رادیولوژیک را ارزیابی شدند. بیوپسی، تصویربرداری بعدی، یا پیگیری بالینی استاندارد مرجع برای شکست درمان بود. نقطه پایانی اولیه بقای بدون بیماری بود. تجزیه و تحلیل رگرسیون خطر متناسب کاکس از متغیرهای بالینی، جمعیت شناختی و آناتومیک برای شکست درمان انجام شد.

۱۸۳ بیمار با میانگین پیگیری ۳۸ ماه وارد مطالعه شدند. در تجزیه و تحلیل تک متغیره، متغیرهای زیر ارتباط آماری معنی‌داری با شکست درمان داشتند: غدد لنفاوی جامد در مقابل کیستیک، مرحله T بالینی، مرحله N بالینی، و شواهد رادیولوژیک گسترش خارج کپسولی. مدل خطر متناسب کاکس چند متغیره منجر به مدلی شد که شامل غدد لنفاوی جامد در مقابل کیستیک، مرحله T و شواهد رادیولوژیک گسترش خارج کپسولی به عنوان پیش‌بینی‌کننده‌های مستقل شکست درمان بود. بیماران مبتلا به متاستاز به گره کیستیک در مرحله مرحله بندی بقای بدون بیماری به طور قابل توجهی نسبت به بیماران با غدد لنفاوی جامد داشتند.

در سرطان سلول سنگفرشی اوروفارنکس مرتبط با ویروس پاپیلوم انسانی، بیماران مبتلا به متاستاز غدد لنفاوی جامد در معرض خطر بیشتری برای شکست درمان با بقای عاری از بیماری بدتر هستند. گره های لنفاوی جامد ممکن است به عنوان یک نشانگر زیستی تصویربرداری برای تنظیم رژیم های درمانی فردی عمل کنند.

 : شیوا شاداب

لینک اصلی مقاله